Ballada górnicza: Sto lat górnictwa w sztuce

Ekspozycja Ballada górnicza: Sto lat górnictwa w sztuce prezentuje dzieła o tematyce górniczej ze zbiorów National Gallery Prague, uzupełnione o wypożyczone dzieła współczesnych artystów. Obejmuje okres międzywojennej Czechosłowackiej Republiki, drugiej wojny światowej, powojennej budowy socjalizmu państwowego i normalizacji, a także okres po przewrocie demokratycznym związany z ograniczeniem wydobycia węgla. Ekspozycja próbuje odpowiedzieć na dwa wzajemnie powiązane pytania: Czego można dowiedzieć się o górnictwie poprzez obraz, który pozostawiło w historii sztuki, i jak wygląda historia sztuki ostatnich stu lat widziana przez pryzmat górnictwa.

Tematycznie ukierunkowana ekspozycja nie wychodzi zatem z kanonu kierunków artystycznych i najbardziej wyrazistych grup artystycznych i osobowości. Pokazuje równoległą historię sztuki charakteryzującą się cywilnością, rzeczowością i realizmem, czyli kierunkiem artystycznym i literackim czerpiącym z nieupiększonej rzeczywistości i wręcz balladowej surowości ludzkiego życia i stosunków społecznych, na które wpłynęły sprzeczne skutki rewolucji przemysłowej. Ta bezprecedensowa rewolucja technologiczna i społeczna była napędzana spalaniem paliw kopalnych, takich jak właśnie węgiel, jednak kosztem wielu katastrof górniczych, zaginionych miast i wsi, oszpeconego krajobrazu i wpływu na środowisko, w tym obecnych zmian klimatycznych spowodowanych działalnością człowieka.

Ekspozycja przedstawia dzieła znanych czeskich artystów, takich jak Josef Čapek, Otto Gutfreund, Karel Holan, Jiří John, Jaroslav Král, Jan Lauda, Kamil Lhoták czy Jan Zrzavý, artystów związanych z regionami górniczymi Ostrawy-Karwiny, Mostu czy Kladna, takich jak Bohdan Kopecký, Ferdiš Duša, Květa Válová, Jindřich Wielgus czy Vilém Wünsche, a także dzieła współczesnych artystów, takich jak Jonáš Czesaný i urodzonych w Karwinie Václava Jiráska i Jakuba Špaňhela.

Autorem koncepcji jest NGP.