DobroSTANY

Czy sztuka może pomóc nam przejść przez kryzys? Czy proces tworzenia może stać się formą dialogu z własnymi emocjami? Sposobem na odzyskanie równowagi i próbą odnalezienia sensu w doświadczeniach, których nie zawsze potrafimy nazwać? Czym właściwie jest tytułowy dobrostan – stanem możliwym do osiągnięcia, czy nieustanną próbą mierzenia się z otaczającą rzeczywistością?

Wystawa Dobrostany jest próbą odpowiedzi na te i wiele innych pytań, które zadajemy sobie w kontekście tematu kondycji psychicznej współczesnego człowieka. Stanowi opowieść o jego wewnętrznym świecie, o psychice, która nieustannie reaguje na życiowe doświadczenia, próbując je zintegrować i zrozumieć. To opowieść o stanach, które doskonale znamy, choć nie zawsze potrafimy nazwać.

Tytuł wystawy, celowo niejednoznaczny, jest grą słów, która łączy pojęcie „dobrostanu” – kojarzonego z równowagą, bezpieczeństwem, czy dobrym samopoczuciem, z mnogością innych stanów, w jakich człowiek może się znajdować. Już sama forma liczby mnogiej podważa przekonanie, że dobrostan jest jednym, jasno określonym i możliwym do osiągnięcia stanem. Czy można być w dobrostanie, odczuwając smutek? Czy kryzys zawsze oznacza jego brak? Czy samotność może być zarówno źródłem cierpienia, jak i przestrzenią, jakiej potrzebujemy dla siebie? Czy napięcie lub chęć ucieczki są przeciwieństwem dobrostanu, czy może stanowią element drogi do jego rozpoznania? Tytuł zaprasza do zatrzymania się i refleksji. Do spojrzenia na kondycję psychiczną nie w kategoriach prostego podziału na „dobrze” i „źle”, lecz jak na nieustannie zmieniający się krajobraz doświadczeń.

Wystawa prezentuje różne perspektywy i sposoby narracji. Obok dzieł artystów odnoszących się do własnych doświadczeń zobaczymy również prace twórców- obserwatorów, komentujących stan współczesnego społeczeństwa. Ekspozycja obejmuje różnorodne media – od malarstwa, rysunku, grafiki, po kolaż, instalacje czy realizacje wykorzystujące tekst. Różnorodność języków wypowiedzi odpowiada różnorodności ludzkich doświadczeń: od tego, co możliwe do opowiedzenia, namalowania, zobaczenia, do tego, co pozostaje niewypowiedziane i nienazwane.

Dobrostany stają się pretekstem do rozmowy o psychice człowieka, bez uprzedzeń i uproszczeń. Skłaniają do refleksji nad tym, co dzieje się w człowieku w momentach kryzysu oraz jak różne mogą być drogi prowadzące do odzyskiwania równowagi. To namysł nad podmiotowością i jej wewnętrzną dynamiką – nad światem psychicznym, który pozostaje w nieustannym ruchu, poddawany napięciom, pęknięciom i procesom przemiany.