Nie dotykać!

Jak „wyczuć” tekstury kolorów oczami? Czy powierzchnia obrazu jest rzeczywiście szorstka – czy tylko myli? Ta wystawa poświęcona jest zmysłowemu doświadczaniu obrazów, całkowicie bez kontaktu fizycznego. Dzieła imponują nie tylko swoją wizualną prezencją, ale także sposobem, w jaki ich materiały pobudzają wyobraźnię. Otwierają nowy wymiar percepcji, w którym nie chodzi tylko o widzenie, ale także o myślowe badanie materiałów i techniki.

W XX wieku sztuka doświadcza znaczącej zmiany: artyści coraz częściej sięgają po codzienne materiały. Obok drogiej farby olejnej, płatkowego złota czy fresku, tekstylia, papier-mâché, kawałki drewna czy lateks wchodzą do praktyki artystycznej. To, co cenne, auratyczne i trwałe – długo centralne cechy sztuki – zaczyna się chwiać. Ten rozwój prowadzi do fundamentalnej przewartościowania materialności i do rozszerzenia klasycznego obrazu sztalugowego.

Adolf Frohner wcześnie eksperymentował z kolażowymi rozszerzeniami obrazów i z nich rozwinął swoje „obrazy materiałowe”. Dzieło z 1960 roku wystawione w Forum Frohner nosi ten tytuł świadomie.

Rudolf Polansky posuwa ten proces do ekstremum. Od lat 90. XX wieku preferuje materiały przemysłowe: pleksi i akryl, aluminium, folię lustrzaną lub karton. Pozbawia je ich pierwotnego przeznaczenia i łączy je z żywicą syntetyczną, silikonem, drutem, farbą lub pigmentami w nowe struktury i asamblaże. Powstają powierzchnie od błyszczących, przez matowe, po lustrzane, o złożonych teksturach i efektach. Jego centralna grupa dzieł „Reconstructions” otwiera pole wizualne, które zaprasza widzów do zanurzenia się w materialności, eksplorowania jej śladów i powierzchni oraz do refleksji nad przestrzenią, funkcjonalnością i znaczeniem.

Jakob Gasteiger używa koloru jako plastycznego, rzeźbiarskiego materiału. Szpachelką z zębami nakłada go grubo na płótno. Kolor sam staje się przestrzenią, powierzchnią, obiektem. Struktury reliefowe można „poczuć” oczami.

Wystawa prezentuje staranny wybór dzieł, których kombinacja materiałów budzi pragnienie ich dotknięcia – ale właśnie to pozostaje w muzeum zabronione. Artyści bawią się efektem powierzchni i iluzji. Rozszerzają tradycyjny obraz sztalugowy i fotografię poprzez różne materiały lub hiperrealistyczne oszustwo. W przeciwieństwie do wiosennej wystawy w Forum Frohner, dzieł sztuki na tej wystawie nie wolno dotykać.

Muzea i galerie sztuki przechowują dzieła sztuki i dobra kultury, badają ich znaczenie i udostępniają je wszystkim. Każde dotknięcie obrazów, dokumentów, zdjęć, obiektów itp. może spowodować uszkodzenia poprzez odciski palców, wilgoć lub otarcia. „Nie dotykać” to środek mający na celu zabezpieczenie cennych, wrażliwych i historycznie ważnych obiektów dla przyszłych pokoleń.

Artyści: Bettina Beranek, Max Boehme, Tone Fink, Adolf Frohner, Jakob Gasteiger, Rudolf Goessl, Rudolf Polanszky, Wolfgang Raffesberg, Clemens Wolf

Kuratorka: Elisabeth Voggeneder