erika roessing (1903–1977)

W swoich cicho-poetyckich obrazach temperowych erika roessing wciąż na nowo aranżuje podobne przedmioty; a jednak każdy obraz jest wyjątkowy. Jej oeuvre, obejmujące około 180 martwych natur, emanuje spokojem i subtelną kolorystyką. Geometryczne płaszczyzny strukturyzują kompozycje, działają ornamentalnie i łączą się z wrażeniami z podróży oraz ulubionymi motywami, takimi jak jabłka, ptaki i dzbany. Temat i wariacje charakteryzują twórczość tej ponownie odkrywanej artystki, której ostatnia wystawa indywidualna odbyła się w 1980 roku w Neuen Galerie der Stadt Linz.

Retrospektywa w Lentos prezentuje około stu obrazów malarki, która kształciła się w Linzu (m.in. u Herberta Bayera) i Gmunden (u Franza Zülowa), a później mieszkała w Essen, Berlinie, Stuttgarcie i Gauting. Centralnym punktem jest kolekcja 50 obrazów temperowych, podarowana przez Karla Rössinga w 1979 roku, uzupełniona o wczesne wypożyczenia.

Wystawa pokazuje martwe natury roessings w dialogu z przykładowymi dziełami jej męża i oświetla artystyczną symbiozę małżeństwa.