Bahar Noorizadeh: In Mortua Manu / In A Dead Hand

Jesienią The Showroom zaprosił irańsko-kanadyjską artystkę Bahar Noorizadeh, by pracowała z jego przestrzeniami wewnętrznymi i zewnętrznymi i zaprezentowała dwa wzajemnie powiązane projekty, które będą jej najważniejszą prezentacją w Wielkiej Brytanii do tej pory.

Noorizadeh traktuje fasadę galerii jako portal do swojej nowej gry wideo w klimacie detektywistycznej zagadki. Powłoka wokół budynku The Showroom oddaje krajobraz tej gry, w którą można grać na konsoli, jaka w ciągu roku będzie objeżdżać okolicę. Świat, do którego Noorizadeh nas zaprasza, odtwarza wielogłosowe historie Church Street i jej otoczenia poprzez psychourbanistyczne przestrzenie z unoszącą się architekturą, podziemnymi komisariatami, zakopanymi tunelami metra i rozbitymi ulicznymi pejzażami.

Ten świat gry powstał na podstawie historii mówionych i wspomnień, którymi artystkę podzielili miejscowi mieszkańcy, a także na podstawie badań w archiwum i bibliotece The Showroom, skanów 3D i nagrań dźwiękowych z spacerów po dzielnicy oraz modeli 3D zbudowanych z obrazów miejsc i architektury dawno zburzonych, które wciąż jednak żyją w wirtualnej pamięci Church Street. Noorizadeh wciela się w rolę detektywa: spacerując po dzielnicy, zapisuje w kieszonkowym notesie obserwacje i tropy prowadzące do jednego, emblematycznego morderstwa, i pyta, jak i gdzie wszystko idzie źle, gdy krzywdy znoszone przez wywłaszczonych są uporczywe, długotrwałe, anonimowe i wszechmocne. Modułowa struktura gry pozostaje otwarta i przyrostowa, a w przyszłości do fabuły zostaną wplecione nowe rozdziały i zagadki.

In Mortua Manu / In A Dead Hand ma formę ewoluującego spisku, napędzanego zainteresowaniem grywalizacją jako mechanizmem kontroli, informacją jako medium miejskim, ofiarą jako społeczną formą finansów oraz spiskiem jako sposobem poruszania się po tym terenie. Późny myśliciel marksistowski Michael Parenti dowodził, że analiza systemowa i spisek wcale się nie wykluczają. Jego tezę możemy dziś rozwinąć, w czasach, gdy grywalizacja codziennego życia (pod sztandarem „partycypacji”) oraz nasycenie sfery informacyjnej AI slopem spłaszczają to, co społeczne, do zbioru wzorców gotowych na spiskową narrację.

Tytuł dzieła nawiązuje do łacińskiego zwrotu prawniczego ‘In Mortua Manu’, znaczącego ‘W martwej ręce’, czyli o mieniu trzymanym tak, jakby należało do nieśmiertelnego podmiotu, takiego jak korporacja lub instytucja religijna, co czyni je wieczną, niezbywalną własnością tego podmiotu. Mając to na uwadze, praca śledzi trwający rozwój, zmianę przeznaczenia i gentryfikację otoczenia The Showroom, kwestionując pojęcie publiczności w warunkach szybkiej finansjalizacji w Wielkiej Brytanii.

Dziękujemy lokalnym mieszkańcom: Sue Davies, Richardowi Fentimanowi, Denisowi Kane’owi, Samowi Curtisowi, Royi Lacey i Glenys Arthur za czas i zaangażowanie, jakie poświęcili temu procesowi. Na żywo powstałe szkice tych rozmów uchwyciła ilustratorka Amrit Ruprai. Gra wideo została opracowana i wyprodukowana we współpracy z twórcą gier Alexandrem Pina oraz asystentem programowania Ralphem McCoyem, a muzykę artystka stworzyła w Pure Data, otwartym języku programowania, korzystając także z muzyki na wolnej licencji z netlabelu GOSUB10.