Zurbarán

Francisco de Zurbarán, obok Diega Velázqueza i Bartolomé Estebana Murilla, uważany jest za jednego z największych hiszpańskich malarzy XVII wieku. Początkowo uznawany za caravaggistę skupionego na klasztornym ascetyzmie, w XX wieku stopniowo został doceniony jako wybitny koloryst i sławiony za charakterystyczny, osobisty styl, który łączył proste ujęcie brył z uderzającym naturalizmem. Choć Zurbarán był przedmiotem licznych wystaw w ciągu ostatnich dziesięciu lat, ostatnią wielką międzynarodową prezentacją poświęconą jego twórczości była wspólna wystawa Zurbarán, zorganizowana przez Metropolitan Museum of Art i Grand Palais w latach 1987–1988. Teraz National Gallery w Londynie, Musée du Louvre i Art Institute of Chicago połączyły siły, by zaoferować swoim gościom retrospektywę, która pozwala ponownie odkryć obrazy Zurbarána (lub zobaczyć je po raz pierwszy), lepiej zrozumieć jego twórczość i podziwiać nowoczesność oraz siłę wizualną jego kompozycji.

To nie jest wyczerpująca wystawa monograficzna, lecz ambitny wybór najwybitniejszych obrazów, uzupełniony o historyczne i kulturowe punkty orientacyjne, dzięki którym zwiedzający mogą podziwiać technikę Zurbarána oraz śmiałość jego formy i ikonografii. Zwiedzanie, podzielone na siedem części, przeanalizuje różne aspekty malarskiej twórczości Zurbarána, zarówno chronologicznie, jak i tematycznie, dążąc do oddania sprawiedliwości całej jego długiej karierze, a czasami wykraczając poza tę oś czasu, by porównać grupę podobnych dzieł.

Wystawa w Luwrze przykłada dużą wagę do monumentalnych obrazów, zamawianych przez andaluzyjskie klasztory, na których zbudowano sławę Zurbarána, a także do portretów i martwych natur, przy czym szczególne miejsce zajmuje krótka kariera jego syna, Juana de Zurbarána (1620–1649). Wiele z tych dzieł, pochodzących z końca XIX i początku XX wieku, podkreśli znaczny wpływ, jaki Zurbarán wywarł na późniejszych artystów awangardy pracujących we Francji, takich jak Édouard Manet, Pablo Picasso i Juan Gris.