Julius Reichel: Dziedzictwo krwi

Julius Reichel zalał Galerię Kostka setkami kilogramów wyrzuconych tekstyliów. Monumentalna sieć, której spoiwa tworzą związane rękawy i nogawki, wykorzystuje całą wysokość przestrzeni, zmieniając ją w labirynt przejść i prześwitów. Nie przechodzimy obok dzieła, ale przez nie. Struktura jest jednocześnie dziełem sztuki i architekturą wystawy, i można ją czytać jako obraz systemów, które nas przewyższają i których zasięgu nie jesteśmy w stanie dostrzec. Na ścianach odpowiadają jej dzieła wykonane ze znalezionych przedmiotów, półek, desek czy wyrwanych ogrodzeń drucianych, które są jednocześnie obrazami i obiektami. Reichel wypełnia je tekstami, hashtagami i emotikonami, o których myśli jako o nośnikach danych i których uśmiech może być także na nasz koszt. To, co wydaje się wspaniałym widowiskiem, jest jednocześnie precyzyjnie zbudowaną pułapką o manipulacji, ekstraktywizmie i wojnie, o tym, co odziedziczyliśmy i co przekażemy dalej.