Chronos. Motyw czasu w grafice XVI–XVIII wieku

Jedną z najważniejszych i najczęściej używanych postaci symbolicznych w sztuce wczesnej nowożytności był Chronos – personifikacja czasu w postaci skrzydlatego starca z klepsydrą i kosą. Spotykamy go na obrazach i rycinach, w rzeźbie oraz w dziełach rzemiosła artystycznego. Wystawa prezentuje Chronosa oraz inne uosobienia czasu na arkuszach graficznych od XVI wieku do początku XIX wieku. Jego znaczenie w scenach alegorycznych mogło być zarówno negatywne, jak i pozytywne – występował jako nieubłagany niszczyciel życia, piękna czy dzieł sztuki, ale także jako mądry starzec, który wskazywał na przemijanie i przypominał o istotnych wartościach. Dzięki dziełom ze Zbioru Grafiki i Rysunku NGP przybliżono główne wątki z obszernej ikonografii „ojca czasu” – Chronosa: triumfy czasu, czas jako odkrywca i strażnik prawdy, alegorie właściwego i niewłaściwego wykorzystania czasu, czas w satyrze (w słynnych arkuszach Williama Hogartha) i inne. Epilog stanowi wybór kart noworocznych Josefa Berglera, które dokumentują, jak tradycja Chronosa pozostawała żywa także po roku 1800.

Kuratorka: Petra Zelenková Katalog wystawy