Jedno z ikonicznych miejsc Zamku Praskiego powstało pod koniec XV wieku, po wybudowaniu nowych północnych umocnień. Malownicza uliczka z kolorowymi domkami obfituje w legendy, które przyciągały także wielu pisarzy i artystów. Między innymi mieszkał tu słynny Franz Kafka. Obecnie w kilku domkach mieści się wystawa, która przybliża życie na Złotej Uliczce w ciągu jej 500-letniego istnienia.
Nowe fortyfikacje zamkowe dały początek skromnym mieszkaniom, które są dziś ostatnią pozostałością drobnej zabudowy Zamku Praskiego. Mieszkali tu między innymi strzelcy zamkowi, służba oraz złotnicy. Domki były zamieszkane aż do II wojny światowej; już za czasów Pierwszej Republiki dbano jednak o to, by podczas remontów uliczka nie straciła swojego malowniczego charakteru. Ostatni mieszkańcy wyprowadzili się stąd w 1953 roku.
Wygląd mieszkań z XVI wieku najlepiej pokazuje dom nr 13, renesansowe mieszkanie zamkowego strzelca. W sąsiednim domu nr 14 znajduje się model mieszkania z okresu przed II wojną światową, kiedy to mieszkała tu znana wróżka i jasnowidz Matylda Průšová. W domu nr 22 podczas I wojny światowej mieszkał i tworzył pisarz Franz Kafka. W domu nr 12 filmowiec i kolekcjoner Josef Kazda ukrył kopie czechosłowackich filmów, które naziści przeznaczyli do zniszczenia. Wystawa zawiera więc symbolicznie ekran projekcyjny, a odwiedzający mogą obejrzeć filmy ukazujące Zamek Praski w początkach kinematografii. Schodami w tym domu wchodzi się na taras przed Daliborką. Ta cylindryczna wieża artyleryjska była częścią jagiellońskich fortyfikacji, a jej dolna kondygnacja od początku służyła jako więzienie. Pierwszym, a zarazem najsłynniejszym więźniem był w 1498 roku rycerz Dalibor z Kozojed.
Obecny wygląd Złotej Uliczki w dużym stopniu ukształtował słynny artysta Jiří Trnka. Fasady domków zostały pomalowane w kolory według jego projektu z lat pięćdziesiątych XX wieku.
Złota Uliczka
Stała
