Natura i rzeźba w dialogu

Stawy z kwiatami lotosu, ogrody różane i labirynty roślinne to „przestrzenie rozwoju” dla ponad 80 przykładów współczesnej rzeźby!

Austriacki Park Rzeźby, położony siedem kilometrów na południe od Grazu, od momentu powstania w 2003 roku stał się centrum współczesnej rzeźby. Fascynujący kompleks parkowy, zaprojektowany przez architekta krajobrazu Dietera Kienasta, rozciąga się na obszarze około siedmiu hektarów i stanowi przestrzeń dla ponad 80 rzeźb. Dzieła renomowanych austriackich artystów* – od Fritza Wotruby, Franza Westa po Erwina Wurma, Heimo Zoberniga i Michaela Kienzera – komunikują się tutaj z przykładami rzeźby międzynarodowej, takimi jak Jeppe Hein, Nancy Rubins, Tobias Rehberger czy Susana Solano.

Kiedy rzeźba i natura wchodzą w związek, reagują na siebie nawzajem: rozwija się wzajemna relacja, która z czasem opowiada historię i nieustannie się zmienia. Ogród, jako natura kształtowana przez człowieka, a jednak stale rosnąca, koresponduje w Austriackim Parku Rzeźby w szczególny sposób z rzeźbami wystawionymi na działanie warunków atmosferycznych, które wtapiają się w krajobraz lub na niego reagują.

Słownictwo rzeźby współczesnej rozciąga się od rzeźby abstrakcyjnej po przedmioty codziennego użytku, od figur antropomorficznych po przedmioty użytkowe. Dialog między lokalizacją a rzeźbą ma na celu uczynienie tego słownictwa widocznym, czyli wyrażanie poglądów na temat sztuki, ale także na temat społeczeństwa i tworzenie przestrzeni spotkań.

Stale rosnąca arka Mario Terzica z żywych drzew jest ucieleśnieniem konfrontacji i harmonii między naturą a rzeźbą. Rzeźba Oswalda Oberhubera na ścianie wskazuje, że od czasu minimal artu każda rzeźba nie tylko może stać na ziemi, ale także wisieć na ścianie, co oznacza, że rzeźba jest również w dialogu z obrazem. Wewnętrzny dialog sztuki, np. między obrazem a przestrzenią, może być również poszerzony poprzez dialog między formami sztuki a naturą, co pokazują zestawienia rzeźb Fritza Hartlauera i Jörga Schlicka, które zajmują się zasadami formy, algorytmami i wzrostem. Do tej kategorii należą również rzeźby Christa Sommerer i Michaela Kienzera. Dzieła tak zwanych starych mistrzów znajdują się na schodkowym krajobrazie zwróconym ku niebu, który pełni funkcję panteonu. Ta moc miejsca wspiera również znaczenie wieży Heimo Zoberniga przy wejściu do Austriackiego Parku Rzeźby lub rzeźby "Koła" Susany Solano. To samo dotyczy pęczniejącej i ponownie zapadającej się w sobie rzeźby Wernera Reiterera, umieszczonej w zagłębieniu, poduszki Hansa Kupelwiesera umieszczonej między żywopłotami, lub pracy Petera Weibela, która sprawia, że globus jest doświadczany jako walizka.

Maszyny ruchu, takie jak samochody (Erwin Wurm), statki (Michael Schuster), żagle (Martin Walde), samoloty (Nancy Rubins) czy pociągi (Hans Hollein) opowiadają o losie aparatów, o porażce i stagnacji, o społecznych i technicznych marzeniach i przekształcają krajobraz w morze lub lotnisko. Odpowiadają temu wskazówki Heinza Gappmayra dotyczące „jeszcze niewidzialnego” i „już niewidzialnego” w zależności od pozycji obserwatora, krzyż Yoko Ono do przybijania gwoździ, tańczące drzewa Tima Ulrichsa oraz rzeźba wodna Jeppe Hein, które wzmacniają relację między odwiedzającym a dziełem sztuki. W ten sposób Austriacki Park Rzeźby jest wykorzystywany jako platforma do otwierania horyzontu dialogu ze współczesną rzeźbą i lepszego zrozumienia jej języka.