Skondensowania

Szeroki zakres jej możliwości technicznych uzasadnia określenie Heliane Wiesauer-Reiterer mianem „artystki uniwersalnej”. Pracuje jako malarka, graficzka, fotografka i rzeźbiarka; jej formaty obejmują zarówno małe dzieła, jak i monumentalne prace, a jej metoda pracy może prowadzić do szeroko zakrojonych serii, ale także do pojedynczych dzieł.

Fragmentacja, strukturyzacja, podział i redukcja do istoty charakteryzują twórczość Wiesauer-Reiterer; chodzi o skondensowania, o istotne istnienie, które objawia się w koncentracji na głowie, torsie lub abstrakcyjnych strukturach. Jej celem jest uchwycenie podstawowych stanów emocjonalnych, przenikniętych cichą melancholią. Postać ludzka często pojawia się skulona, upadająca lub fragmentaryczna jako symbol narażonej egzystencji.

Również w pejzażach i architekturze punktem wyjścia jest rzeczywistość postrzegana zmysłowo, która jednak jest tak dalece dzielona i redukowana, aż pozostaje tylko skojarzenie, które zawiera całość i łatwiej wpisuje się w doświadczenia widza. W ten sposób powstaje wysokiej jakości komunikacja wizualna.

Wiesauer-Reiterer jest jedną z nielicznych malarek „Neue Wilde” z lat 80., redukcjonistką, która nie należała do Neo Geo lat 90., artystką materiałową bez przynależności do Arte Povera i poszukiwaczką śladów, która w znalezionym materiale rozpoznaje indywidualne cechy. Kamień, na przykład, jest dla niej partnerem w procesie twórczym: jego właściwości służą jako punkt wyjścia do reinterpretacji lub nowych interpretacji.

Jej głębokie zamiłowanie do natury kształtuje wszystkie grupy dzieł; również fotografie niosą tę mieszankę podziwu i troski, śledząc strukturę i redukcję poprzez odwrócenie, lustrzane odbicie, solaryzację i tonowanie. Jako jedna z wybitnych artystek swojego pokolenia umożliwia ona doświadczenia wizualne o niezwykłej głębi. Hojna darowizna dla Wien Museum umożliwia teraz przekrojową prezentację całego jej dorobku.