Berit Heggenhougen-Jensen – Od punka lat 80. do muzyki szlagierowej

Od punka lat 80. do muzyki szlagierowej to dokumentacja ducha czasu i wskazanie kierunku ku teraźniejszości.

Berit Heggenhougen-Jensen zadebiutowała w 1982 roku legendarną wystawą Kniven på hovedet (Nóż na głowie), gdzie grupa De Unge Vilde (Młodzi Dzikusy) odniosła sukces. Malarstwo zostało tu na nowo wprowadzone z pełną siłą – surowe, bezpośrednie i pełne energii. Był to początek długiej i wytrwałej pracy artystycznej, w której nieustannie poszukiwała nowych wyrazów i nowych motywów.

Kniven på hovedet składało się z 12 młodych studentów Akademii Sztuk Pięknych. Byli wychowani na sztuce konceptualnej i minimalizmie lat 60. i 70., ale znaleźli wyraźną przeciwwagę w nowym malarstwie ekspresjonistycznym, które młodzi artyści pokazywali w Niemczech. Inspirowane punkiem, prymitywistyczne i półfiguralne prace, wykonane w podstawowych kolorach w dużych formatach, czerpały z wszystkiego, co ich pochłaniało – bez stałych granic dla motywów i wyrazu.

Dla Berit Heggenhougen-Jensen okres z Kniven på hovedet i De Unge Vilde był punktem wyjścia do imponującej i eksperymentalnej twórczości artystycznej.

Już na początku lat 80. zaczęła pracować z pejzażem – gatunkiem, który od tego czasu ciągle powraca, albo jako samodzielny motyw, albo jako część jej prac, kiedy w latach 90. zajmuje się tematami takimi jak feminizm, płeć i seksualność. Często w formie kolaży, w których do swoich płócien wstawia obce elementy, takie jak wycięte modelki pin-up, płyty winylowe i prezerwatywy.

Również tutaj humor i pewien ironiczny dystans odgrywają rolę, między innymi w tytułach prac takich jak Frøken Jensens Gastronomiske Indetermination (Gastronomiczna Niezdeterminowanie Panny Jensen) i Schlager, które odnoszą się do słodkawych i sentymentalnych przebojów popowych ze świata muzyki.