Urok obrazu

Jak obrazy krążące w sieci nas wabią lub uwodzą? Jak nas porywają, kontrolują lub oszukują? 14 pozycji artystycznych na wystawie zajmuje się zjawiskami wizualnymi, które w internecie służą jako narzędzie komunikacji, krytyki lub komizmu. Ilustrują, jaką centralną rolę odgrywają obrazy w kształtowaniu naszego środowiska społecznego, kulturowego i politycznego.

Uwaga dotycząca treści Urok obrazu prezentuje prace, które mogą być uznane za niepokojące lub obciążające. Prosimy o zwrócenie uwagi na uwagi dotyczące treści przy poszczególnych pracach oraz na efekty stroboskopowe. Zalecany wiek: Ze względu na poszczególne treści zalecamy zwiedzanie wystawy od 16 roku życia. Młodszym zwiedzającym zalecamy zwiedzanie w towarzystwie osoby dorosłej.

Urok obrazu zaprasza do eksploracji wizualnych światów z kanałów mediów społecznościowych, profili aplikacji randkowych, filtrów upiększających, memów, filmów ASMR, cute (uroczych) lub cursed (przeklętych) images, emotikon, obrazów generowanych komputerowo lub pikselowych zrzutów ekranu, które mogą być wykorzystywane zarówno do teorii spiskowych, jak i do celów protestu. Prace artystyczne ujawniają złożone mechanizmy uwodzenia w przestrzeni cyfrowej i rzucają światło na to, jak obrazy i leżące u ich podstaw struktury – od algorytmów po zestawy danych – kierują naszą uwagę, prowokują emocje i wpływają na opinie, często prowadząc nas na manowce.

Poprzez zestawienie różnych strategii medialnych – od archiwum, przez instalację, po prace oparte na collage – oraz przestrzenną inscenizację, która zmienia się między przytłoczeniem a refleksją, różne pozycje artystyczne pozwalają doświadczyć sprzeczności cyfrowych światów obrazu.

Tak więc Zoé Aubry (*1993) w instalacji #Ingrid (2022) zajmuje się przemocą medialną wobec kobiet, archiwizując cyfrowy ruch protestacyjny, który zastępuje poniżające obrazy aktów godnymi, zbiorowymi obrazami pamięci. Dina Kelberman (*1979) w swojej immersyjnej instalacji wideo The Wave (2025) bada zjawisko ASMR (Autonomicznej Sensorycznej Odpowiedzi Meridianowej), w której kondensuje tysiące rzekomo uspokajających klipów w przytłaczający pejzaż wizualny i dźwiękowy, który ujawnia ambiwalencję między relaksem a przeciążeniem bodźcami. W #dominicanwomengooglesearch (2016) Joiri Minaya (*1990) kwestionuje stereotypowe przedstawienia kobiecych ciał w sieci i ujawnia kolonialne, egzotyzujące reżimy patrzenia, które są reprodukowane przez algorytmy wyszukiwania. A Jenny Rova (*1972) w A MILF DREAM – My matches on Tinder (2024) reflektuje na temat osobistych doświadczeń w randkowaniu online i pokazuje, jak intymność, pożądanie i autoekspresja są negocjowane w ustandaryzowanych logikach obrazu.

W swoich precyzyjnie zaaranżowanych zdjęciach martwej natury w Digital Semiotics (2024–2025) Viktoria Binschtok (*1972) zajmuje się wszechobecnym użyciem emotikonów i dalszym rozwojem ich poziomów znaczeniowych, a także ich kulturowymi i społeczno-politycznymi implikacjami. Podkreśla, jak te, poza ich przyjaznym dla użytkownika zastosowaniem, w pewnych kontekstach kształtują złożone debaty, omijają cenzurę polityczną oraz mogą sprzyjać spójności i zaangażowaniu. Wreszcie Noura Tafeche (*1987) w swojej intensywnej pracy badawczej Annihilation Core, Inherited Lore ٩(͡๏̯͡๏)۶ 2023–) analizuje, jak estetyka „kawaii” (fenomen kulturowy z Japonii, który podkreśla słodycz i niewinność) oraz języki wizualne popkultury są instrumentalizowane do rozpowszechniania przemocy, ideologii i propagandy. Wspólnie prace te pokazują, jak cyfrowe obrazy kształtują nasze postrzeganie, a jednocześnie otwierają przestrzenie dla krytyki i kontr-obrazów.

Z pracami Zoé Aubry, Sary Bezovšek, Viktorii Binschtok, Sary Cwynar, Éamonna Freela x Lynski, Diny Kelberman, Michaela Mandiberga, Joiri Minayi, Simone C Niquille, Jona Rafmana, Jenny Rovy, Hito Steyerl, Noury Tafeche i Ellie Wyatt.

Kuratorem jest Marco De Mutiis, Doris Gassert i Alessandra Nappo (Fotomuseum Winterthur), a adaptację dla C/O Berlin przygotował Boaz Levin. Do wystawy ukazała się publikacja.