Czekaj, co?

Czytaliście te encyklopedie? O kawie, czekoladzie, sushi czy herbacie? W nich Dávid Soboň ilustruje to, co sprawia mu przyjemność i opowiada nam o tym.

Ma tyle do powiedzenia!

Ma na to sztuczkę: pisze krótki tekst i to, co nie zmieściło się w słowach, rozszerza na obrazku obok. Bez wysiłku splata dziesięć różnych myśli w jedną nić. A potem na to patrzymy... i nie możemy się oderwać. Nie 27 sekund uwagi (to średni czas, jaki spędzamy przed obrazem w galerii, i podobnie jest z książkami), spokojnie zostajemy na stronie przez minutę. „Czekaj! Co to jest?”, myślimy. Albo: „Ach! Tego nawet nie zauważyłem za pierwszym razem!” Kiedy dwadzieścia siedem osób (naprawdę, policzyłem je i są tutaj, na ścianie) biegnie gdzieś po kawę, zdajemy sobie sprawę, jak pomysłowo jest to pomyślane i zabawne. Każda postać jest starannie stylizowana. Jedna jest szczęśliwa, druga zła, trzecia czegoś się boi... a jednak są ze sobą połączone, wszystko jest ze wszystkim połączone subtelnymi gestami. Patrzymy na to i chcemy czytać dalej, aby dowiedzieć się, jak zakończą się te mikro-historie. Cieszymy się wizualnymi gagami i karnawałową atmosferą w intensywnej, nasyconej skali kolorów.

Nie jest to dla niego stała gama kolorów ani dekoracja treści: kolory funkcjonują jako „system”, który pomaga mu organizować jego historie, określać ich tempo i wyjaśniać powiązania.

Oprócz książki o kawie, wystawa prezentuje książki obrazkowe w trakcie tworzenia: historie, które jeszcze dojrzewają, nabierają kształtu. Wymagało to odwagi, aby pokazać coś, co po wydrukowaniu „na papierze” za kilka miesięcy może wyglądać zupełnie inaczej!

Również w nich nie zmienia swojej filozofii. Nadal mapuje małe uprzejmości codziennego życia, które sprawiają, że życie jest ciepłe, przyjemne i troskliwe.