Neonowo-barwne, oślepiająco-jasne, potężne obrazy, zagrożenie kolizją z siatkówką

Pierwsza instytucjonalna wystawa w Europie poświęcona amerykańskiej malarce Katherine Bernhardt prezentuje kompleksowy przegląd jej najnowszych prac. Dzięki wielkoformatowym, jaskrawo kolorowym obrazom Bernhardt ugruntowała swoją pozycję jako jeden z najbardziej wyróżniających się głosów we współczesnym malarstwie. Tytuł wystawy Katherine Bernhardt, Neonfarbblendluminanzwuchtgemaeldenetzhautkollisionsgefahr, to słowotwórstwo składające się z pięćdziesięciu ośmiu liter, które łączą w jedną całość poszczególne elementy w języku niemieckim, istotne dla koncepcji wystawy i podejścia artystycznego: neon – kolor – olśnienie – luminancja – siła – obraz – siatkówka – kolizja – niebezpieczeństwo. Jednocześnie tytuł funkcjonuje jako gest językowego przeciążenia i jako kondensacja logiki doświadczenia sensorycznego: mniej opisuje, a bardziej afektuje i odnosi się do produkcji obrazów, która bezpośrednio celuje w percepcję, intensywność bodźca i wizualne nakładanie się. Połączenie terminów tworzy rodzaj semantycznego, stałego strumienia, który przekłada logikę jej malarstwa – naznaczonego nakładaniem się i sąsiedztwem znaków, jak również impulsywną intensywnością i równoczesnością – na radykalnie otwarty język.

Dzieło Bernhardt znajduje się na styku Pop Artu, Neoekspresjonizmu i malarstwa postcyfrowego. Czerpie ze strategii Pop Artu lat 60., rozwiniętych przez artystów takich jak Andy Warhol, Roy Lichtenstein i Claes Oldenburg, i przekłada ich język wizualny na subiektywną i ekspresyjną formę współczesną. W przeciwieństwie do kalkulowanego dystansu klasycznego Pop Artu, obrazy Bernhardt charakteryzują się gestykulacyjną bezpośredniością, spontanicznością i celowo niedoskonałą otwartością. Jednocześnie jej prace wykazują nawiązania do Neoekspresjonizmu lat 80. Równocześnie intensywne użycie koloru oraz fizyczna, zmysłowa obecność jej obrazów nawiązują do odniesień historycznych sztuki, które sięgają jeszcze dalej – do budujących przestrzeń światów barwnych Henriego Matisse’a czy martwych natur z skoncentrowanego kosmosu obrazowego Giorgio Morandiego. Bernhardt nie wykorzystuje przedmiotów codziennego użytku głównie ze względu na ich symboliczne znaczenie, lecz jako punkt wyjścia do malarskich eksploracji. Jej motywy podążają za dynamiką samego aktu malowania, a nie za z góry ustalonym programem ikonograficznym. W swoich obrazach Bernhardt odwołuje się również wielokrotnie do twórczości współczesnych artystów:innen, których ceni, takich jak Alex Katz, Mary Heilmann, Laura Owens i Josh Smith.