Bitwy formy przeciwko chmurom, ptakom i ogniowi

Josef Strau to jedna z najbardziej osobliwych postaci artystycznych swojego pokolenia. Przez wiele lat mieszkał i pracował w Kolonii, Meksyku i Nowym Jorku, zanim powrócił do Wiednia. Jego twórczość oscyluje między malarstwem, rzeźbą, filmem, architekturą i literaturą, często wykraczając poza jednoznaczne przypisanie do poszczególnych mediów.

W centrum praktyki artystycznej Strau znajduje się pytanie, co w ogóle oznacza dla niego tworzenie sztuki. Od późnych lat 80. rozwija formy tak zwanej „nieproduktywnej postawy”, za pomocą której unika idei ciągłej produktywności artystycznej i związanych z nią wartości kulturowych świata sztuki. Nie tylko tworzenie, ale także gromadzenie, odrzucanie, ponowne podejmowanie, pisanie i wystawianie stają się dla niego autonomicznymi działaniami artystycznymi. W ten sposób prawie eksperymentalnie śledzona jest metafizyka samogenerujących się, zewnętrznie zamkniętych narracji produkcyjnych, na przykład wymyślone przez niego hipostazy. „Hipostaza” oznacza wyłonienie się lub „zejście” idei duchowej lub rzeczywistości do niższej, materialnej sfery – w przypadku Strau to zatem wyobrażenie, że myśli mogą manifestować się w świecie właśnie poprzez proste procesy i eksperymenty materialne.