Nasze ciała były mostami

Duża nowa wystawa, która łączy trzy feministyczne artystki z obu Ameryk, a których twórczość koncentruje się na ciele. Każda z nich na swój sposób wykorzystuje własne ciało, by łączyć osobistą i zbiorową pamięć, wiedzę rdzennych społeczności oraz relacje z ziemią.

W 65 pracach powstałych na przestrzeni trzech dekad Laura Aguilar, Tarrah Krajnak i Koyoltzintli wykorzystują fotografię, by upominać się o obecność i stawiać opór sztywnym wyobrażeniom o tym, kto może być widziany i w jaki sposób. W wystawie Nasze ciała były mostami portret, archiwum i ziemia stanowią fundament prac artystek. Dla Laury Aguilar jej autoportrety umieszczają queerowe ciało w krajobrazach amerykańskiego Południowego Zachodu, wydobywając na światło dzienne ciało rzadko obecne w dominujących dziejach fotografii. Nieustannie kierując aparat na siebie, Aguilar sprzeciwia się wymazywaniu i domaga się prawa do zajmowania przestrzeni.

Urodzona w Limie w 1979 roku i adoptowana przez białą, robotniczą rodzinę amerykańską, Tarrah Krajnak bada luki w swojej osobistej historii na tle politycznych wstrząsów w Peru. Wchodząc w dialog z archiwalnymi fotografiami, wyobraża sobie przeszłość, która pozostaje rozdrobniona i nierozwiązana.

Koyoltzintli zastanawia się, w jaki sposób indiańskie opowieści o pochodzeniu i tradycje kulturowe podtrzymują więzi między pokoleniami. Dla niej ziemia przechowuje żywe relacje między pamięcią, obrzędem a przodkami.

Wchodząc na wystawę, feminizmy wyłaniają się jako sposób negocjowania idei przynależności i władzy. Tytuł wystawy Nasze ciała były mostami pochodzi z wiersza Elizabeth Acevedo Afro-Latina i potwierdza możliwość połączenia bez wymazywania różnic. Każda artystka domaga się prawa do pojawienia się w pełni swojej złożoności.

Razem ich prace tworzą międzypokoleniową rozmowę o tym, jak przeszłość jest niesiona przez ciało. Fotografia staje się aktem oporu, który upiera się, że polityki ciała nie da się oddzielić od polityki obrazu.