Największa na świecie kolekcja drezyn i lokomotyw historycznych

Odwiedź w Mürzzuschlagu największą na świecie kolekcję drezyn i historyczne lokomotywy.

W okrągłej lokomotywowni zbudowanej około 1870 roku, muzeum SÜDBAHN stworzyło w 2007 roku wystawę poświęconą pojazdom szynowym. Na łącznej powierzchni 2 000 m² w pierwszej części można zobaczyć drezyny, wagony kolejowe i motorowe oraz pojazdy dwudrogowe, a w drugiej części lokomotywy parowe i elektryczne. Punktem kulminacyjnym są lokomotywy parowe Steinbrück i 180.01, wypożyczone z Technisches Museum Wien. Wystawa o historycznym rozwoju normalnotorowych drezyn, wagonów kolejowych i motorowych prezentuje ponad 40 oryginalnych pojazdów i rekonstrukcji, które były używane w latach 1838–1970 do nadzoru i utrzymania torów.

Austriacka kolekcja drezyn w okrągłej lokomotywowni Mürzzuschlag

Kolekcja prezentuje normalnotorowe małe wagony, dziś nazywane pojazdami pomocniczymi, które były używane w latach 1838–1980 w ÖBB i ich poprzedniczkach. Są to pojazdy potrzebne do prac budowlanych i nadzorczych. Pokazane są częściowo oryginalne pojazdy, częściowo zrekonstruowane obiekty, w których zainstalowano wiele oryginalnych części. Jako spojrzenie poza granice, w dioramach wystawiane są modele małych wagonów zagranicznych kolei w skali H0.

Wynalazcą drezyn w krajach niemieckojęzycznych jest wiedeński producent jedwabiu Franz Aloys Bernard, który w 1838 roku opatentował w Wiedniu maszynę do biegania, która mogła poruszać się po torach. Nazwa drezyna pochodzi od leśniczego Karla Friedricha Draisa, który żył w Wielkim Księstwie Badenii w latach 1785–1851. Już w 1813 roku wynalazł czterokołowy wózek z napędem na pedały do ​​użytku drogowego, a w 1817 roku drewnianą, sterowaną maszynę do biegania, jako poprzedniczkę roweru. Dopiero w 1842 roku zbudował wózek do torów kolejowych w Karlsruhe. Próbował promować swoją maszynę do biegania na całym świecie i tak nazwisko Drais pozostało w pamięci ludzi.

Ale także mechanik Josef Bozek z Pragi, już w 1825 roku, zbudował dla budowniczego kolei konnej Linz-Budweis, Franza Gerstnera, wzorowany na angielskim modelu, mechaniczny wóz – maszynę jeżdżącą – do oględzin trasy. Budowę nadzorował kierownik warsztatu Politechniki Praskiej, Jan Soucek. Była to pierwsza znana drezyna na torach w Austrii.

Na Austriackich Kolejach Federalnych małe wagony były przez dziesięciolecia obsługiwane przez zakłady Wörth, w pobliżu Spratzern, niedaleko St. Pölten. Kolekcja poświęcona jest wszystkim kolejarzom i pracownikom, którzy zawsze dbali o bezpieczne i płynne funkcjonowanie austriackich kolei.

Druga część okrągłej lokomotywowni poświęcona jest lokomotywom. Mieszanka wystawionych typów lokomotyw jest ekscytująca: od „Gmunden”, lokomotywy parowej o rozstawie toru 1106 mm, przez „przełomową” innowację lokomotywy Karla Gölsdorfa serii 180 i legendarnego Krokodyla, aż po klasykę lokomotywy elektrycznej 1042.

Najbardziej wyróżniającą się lokomotywą w okrągłej lokomotywowni jest prawdopodobnie lokomotywa parowa Steinbrück. Jest to najstarsza zachowana lokomotywa parowa produkcji austriackiej, wypożyczona z Technisches Museum Wien. Rozpoczęła swoją służbę w Mürzzuschlagu w 1848 roku.

Steinbrück została zbudowana w 1848 roku przez Wien-Gloggnitzer Eisenbahn-Actien-Gesellschaft (w 1855 roku przemianowana na Maschinenfabrik der k.k. priv. österreichischen Staatseisenbahn-Gesellschaft; skrócona nazwa: Lokomotivfabrik der StEG). W 1864 roku została przekazana kolei Gratz-Köflacher Bahn, a w 1878 roku wycofana z eksploatacji na stacji Voitsberg. Od 1914 roku Steinbrück (oznaczenie typu 2’B n2) jest eksponatem muzealnym.

Kierownictwo naukowe

Ing. Herbert Schirmböck

Projekt wystawy

Mag. Hans Kudlich