Daniela Brasil

Nasza tegoroczna artystka rezydentka, Daniela Brasil, mieszka w Grazu od 2010 roku i w poetycki sposób zajmuje się procesami transferu i migracji. Wielokrotnie wraca do swoich rodzinnych krajobrazów pamięci w Rio de Janeiro w Brazylii. Wykorzystuje swoje osobiste geografie, aby uwidocznić sploty kolonialne, doświadczenia wykorzenienia i możliwości ponownego zakorzenienia. Jej badania artystyczne poszukują połączeń: między przeszłością a teraźniejszością, między ciałami a terytoriami, między historiami, które są opowiadane, a tymi, które dopiero muszą zostać ponownie odkryte.

Wzgórze Magnoliowe zostanie od kwietnia wzbogacone o zmysłowe, polityczne laboratorium sztuki-natury-życia pod wierzbową kopułą, opowiadające o kolonialnej podróży Passiflory – marakui – z Ameryki Południowej do Austrii, gdzie obecnie jest zimoodporna i zadomowiona.

Daniela Brasil opiera się na zapisach austriackich ekspedycji do Brazylii z początku XIX wieku i poświęca się akwarelom Thomasa Endera i Michaela Sandlera, którzy dokumentowali kolonialne ekspedycje naukowe w Rio de Janeiro. Prace Endera oferują wspaniałe opisy tropikalnego krajobrazu, podczas gdy botaniczne rysunki Sandlera pokazują rośliny jako otwarte ciała, które zostały rozczłonkowane, aby ujawnić ich wewnętrzne struktury z anatomiczną precyzją. Z tego materiału wybiera passiflorę jako motyw przewodni swojej pracy, spośród tysięcy roślin i nasion, które zostały przywiezione do Wiednia – z których niektóre mogły trafić również do zbiorów Universalmuseum Joanneum w Grazu.

Jak można śledzić podróże tych roślin – odczuć ich moc poza zbieraniem, kradzieżą, suszeniem, pakowaniem, przechowywaniem i udomawianiem? Passiflora ucieleśnia coś więcej niż botaniczną ciekawość: jej zmysłowe kształty, żywe kolory i kuszące zapachy odzwierciedlają pragnienie posiadania, które napędzało imperia. Jednocześnie sprzeciwia się ograniczeniom i rozwija pędy do subtelnej uwodzenia i wzajemnej transformacji. Wyrwane z tropikalnych gleb i przesadzone w europejski klimat, tropikalne migrantki, takie jak Passiflora, musiały ponownie się zakorzenić, przystosować się do mrozu i nieznanych gleb oraz przepisać narzucone im narracje.

Korzenie/Wykopanie/Zakorzenienie zaprasza odwiedzających w formie ogrodu leczniczego do zatrzymania się przy roślinach migranckich, poczucia ich mocy i uczenia się z ich adaptacji. Ten ogród jest jednocześnie medytacją i artystycznym gestem – regeneracyjną przestrzenią, w której zmysłowa ciekawość i spleciona historia Brazylii i Austrii zbiegają się i wskazują na przyszłość zakorzenioną we wzajemności między ludźmi a światem ponadludzkim.

Passiflora symbolizuje nie tylko owocową słodycz marakui, ale jako roślina lecznicza również swoje działanie uspokajające.