Tracey Emin

Dzika i gwałtowna, autoekspresyjna i obnażająco szczera, ale też krucha i delikatna. Sztuka i twórcza siła stają się dosłownie kwestią życia i śmierci u Tracey Emin, jednego z najbardziej znanych nazwisk współczesnej sztuki w ogóle.

Tracey Emin (ur. 1963) używa siebie, opowiada o sobie – niektórzy powiedzieliby obnaża – i jest tym samym zarówno motorem, jak i mechanizmem w tworzeniu obrazów siebie. Może to brzmieć prywatnie i poufnie, ale właśnie to obnażające się, szczere zwrócenie się do świata zewnętrznego okazało się mieć bezpośredni, silny apel do ogromnej liczby ludzi, odkąd Emin przebiła się na międzynarodowej scenie artystycznej.

Stało się to w latach 90., kiedy była częścią słynnej grupy młodych brytyjskich artystów Young British Artists (YBA) – a kulminacją było pokazanie przez nią w 1999 roku My Bed, swojego nieposłanego, szczerze mówiąc brudnego łóżka w Tate. Dzieła, które wśród dużego zamieszania zostało nominowane do prestiżowej Nagrody Turnera.

Poprzez malarstwo, rysunek, rzeźbę, tekstylia, film i instalację, ta wystawa – tworzona w ścisłej współpracy z artystką i zawierająca dzieła, które nigdy wcześniej nie były pokazywane – prezentuje całą historię o Tracey Emin i z nią. Życie z gwałtem, aborcją i bardzo poważną chorobą – życie w obrazach, napędzane siłą twórczą pomimo, odwagą i walką, rozpaczą i radością.

Tutaj rozwija się prawie 40 lat przełomowej praktyki, która wskazuje, jak Tracey Emin nieustannie kwestionuje granice i wykorzystuje kobiece ciało jako potężne narzędzie do badania pasji, traumy, bólu i uzdrawiania.

Wystawa skupia się również na trwającym przez całe życie zaangażowaniu Tracey Emin w malarstwo i prezentuje szereg jej najnowszych prac – wstępną kulminację niezliczonych sposobów, w jakie udało jej się przekazać swoje życie w sztukę.