Heinrich von Liebieg | Kolekcjoner i Mecenas

Podstawą tej kolekcji jest spuścizna wielkiego przedsiębiorcy Heinricha Liebiega (1839-1904), hojnego mecenasa, kolekcjonera i członka honorowego kuratorium Severočeské průmyslové muzeum. Ta wyjątkowa prywatna kolekcja była przez lata powiększana z funduszy Liebiega, poprzez akwizycje miasta Liberec, muzeum w Libercu, a od 1953 roku poprzez akwizycje Galerie Lázně Liberec.

Francuska kolekcja XIX wieku

Spuścizna Heinricha Liebiega obejmowała 32 oleje i 5 akwarel francuskiego malarstwa pejzażowego XIX wieku. Stała ekspozycja prezentuje dzieła członków tzw. szkoły z Barbizon oraz kolekcję obrazów Eugène'a Boudina.

Nazwa szkoła z Barbizon została wybrana od francuskiego miasta Barbizon, położonego 50 km na południowy wschód od Paryża. W latach trzydziestych XIX wieku osiedliła się tu grupa pejzażystów, którzy w otoczeniu lasu Fontainebleau dążyli do nowego rozumienia natury w sztukach wizualnych. Barbizończycy inspirowali się angielskim i holenderskim malarstwem pejzażowym; ich głównym tematem był las i leśne martwe natury.

Zaczynali malować lub rysować bezpośrednio w plenerze, a z czasem doszli do tego, że całe malowanie w naturze również kończyli. W traktowaniu światła dążyli do naturalnych relacji świetlnych i często wybierali niski horyzont, oferujący iluzję tożsamości z własnym widzeniem. Starali się stworzyć „portret krajobrazu”, uchwytując naturalny fragment krajobrazu o różnych porach dnia. Tym wszystkim uczynili znaczący krok w rozwoju francuskiego malarstwa pejzażowego w kierunku realizmu. Poprzez uwolnienie rękopisu malarskiego i uchwycenie nastrojów natury zbliżyli się do impresjonizmu. Szkoła z Barbizon jest w Oblastní galerii przedstawiona przez obrazy takich artystów jak Charles-Francoise Daubigny, Narcisso Virgilio Díaz de la Peña i Théodore Rousseau.

Zbiór siedemnastu obrazów Eugène'a Boudina (1824-1898) znajdujący się w zbiorach galerii jest nie tylko najliczniejszy poza terytorium Francji, ale także jednym z najcenniejszych. Boudin był malarzem zmieniającej się atmosfery na wybrzeżach Normandii, Bretanii, ale także w Belgii, Holandii i we Włoszech. Należy do bezpośrednich prekursorów impresjonizmu. Charles Baudelaire poświęcił mu długi i słynny fragment w swojej krytyce Salonu 1859: „Pan Boudin przedstawia nam w swoich obrazach… niezmierzone uroki powietrza i wody… Wszystkie te chmury o fantastycznych i świetlistych kształtach, te satynowo czarne lub fioletowe nieba, te żałobne lub lśniące jak roztopiony metal horyzonty, wszystkie te głębiny, wszystkie te wspaniałości uderzyły mnie w głowę jak upajający napój…”

Niemieckie i austriackie malarstwo XIX wieku

Obrazy autorów niemieckich stanowią reprezentatywny przegląd tendencji rozwojowych malarstwa niemieckiego w drugiej połowie XIX wieku. Najliczniej reprezentowane jest środowisko artystów studiujących lub działających w Monachium. Wczesny monachijski plenerizm przedstawiają obrazy malarza Maxa Haushoffera. Rzadkie obrazy o tematyce figuralnej realistę Wilhelma Leibla uzupełniają prace malarzy z tzw. kręgu Leibla, takich jak Wilhelm Trübner czy Johannes Sperl. Monachijski gatunek biedermeierowski reprezentuje Carl Spitzweg, psychologiczne przedstawienia Gabriel Max i Albert Keller, a sceny wiejskie przedstawiają dzieła Franza Defreggera i Ernsta Karla Georga Zimmermanna.

W sztuce portretowej dominują dzieła Franza Lenbacha. Kolonię artystyczną w Dachau reprezentuje secesyjny pejzaż Ludwiga Dilla, szkołę düsseldorfską przybliżają dzieła Andreasa Achenbacha, Augusta Bechera i Hugo Vögela. Wśród artystów działających w Berlinie uwagę zwracają Adolf Menzel, Carl Langhammer i Walter Leistikow.

Malarstwo austriackie charakteryzuje się licznym przedstawieniem kilku autorów. Największy zbiór stanowią prace Augusta Pettenkofena i Eduarda Charlemonta, który oprócz swojego wirtuozerskiego malarstwa miniaturowego, działał również jako doradca w sprawach akwizycji artystycznych dla właściciela kolekcji Heinricha Liebiega. August Pettenkofen należy do przedstawicieli tzw. „impresjonizmu nastrojowego”, do których zaliczają się również Eugen Jettel i Franz Rumpler. Eduard Charlemont zaś w swojej twórczości dokumentuje ówczesne zainteresowanie starymi, zwłaszcza holenderskimi mistrzami, upodobanie końca XIX wieku do malarstwa rodzajowego oraz do bogatej palety barw i drobiazgowości rysunku. Przejawia się to również w dziele Rudolfa Alta, który szczegółowo realistycznie przedstawia panoramiczne widoki miast europejskich i poszczególnych budowli.