Złoty Wiek Malarstwa Niderlandzkiego

Liberecka kolekcja tzw. „małych mistrzów” (w przeciwieństwie do „wielkich”, jak na przykład Rembrandt van Rijn czy Jan Vermeer) powstała dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku, dzięki ówczesnej dyrektor dr Hanie Seifertovej. Wyjątek stanowi rzadka martwa natura Jana Davidsza de Heema z testamentu wielkiego przemysłowca Heinricha Liebiega. Kilka obrazów zostało zakupionych również w ciągu ostatnich piętnastu lat dzięki środkom finansowym ze specjalnych funduszy Ministerstwa Kultury Republiki Czeskiej.

Pod względem reprezentacji centrów artystycznych można tu zobaczyć przykłady twórczości malarskiej z flamandzkich i holenderskich miast, takich jak Amsterdam, Antwerpia, Haarlem, Lejda i inne.

Pod względem tematycznym znajdziemy tu portrety (Jakob Adriaensz. Backer), tematy biblijne (Vincent Sellaer) i mitologiczne, motywy z historii rzymskiej (Frans van Mieris), sceny z codziennego życia ludzi o różnym statusie społecznym (Jan Baptist Weenix), kilka rodzajów pejzaży, na przykład wedutę Paryża (Cornelis Beelt), pejzaż nadmorski (Wouter Knijff) i idealny krajobraz słonecznej włoskiej Kampanii. Nieodłączną część kolekcji stanowią różne rodzaje martwych natur, na przykład łowieckie (Jan Fyt), kwiatowe (Elias van den Broeck) lub martwe natury przedstawiające w sposób trompe l'oeil różnorodność materiałów (Jan Jansz van de Velde).

Rdzeń kolekcji tworzą holenderskie obrazy z XVII wieku. Odwiedzający mogą podziwiać szeroki zakres zainteresowań holenderskich malarzy, ich wyczucie detalu, poczucie poezji życia codziennego, zręczność techniczną i technologiczną. W tle dzieł stoi świadectwo siły ówczesnej rosnącej demokracji, ale także ujawnienie niektórych jej negatywnych stron.