Queerowe objawienia

Ta wystawa internetowa prezentuje głosy pracowników Muzeum i odkrywa niektóre queerowe historie, które kryją się na widoku w Sir John Soane’s Museum.

W lutym 2024 roku pracownicy Muzeum zostali zaproszeni do udziału w wieczorze odkryć, zorganizowanym przez Ms Timberlinę, która od blisko dwudziestu lat nadaje przestrzeniom muzealnym queerowy charakter. Każdy pracownik wybrał z kolekcji obiekty, które rzucają światło na zapomniane historie i queerowe dzieje. Ta wystawa internetowa dokumentuje obiekty i historie zaprezentowane podczas tego wydarzenia. Razem wzbogacają nasze rozumienie Muzeum i jego zbiorów oraz podkreślają, jak queerowe osoby i ich historie były obecne w przeszłości.

Słowa Honor Sandiford

Zbiory Soane’a obejmują wiele obiektów przedstawiających postacie uznawane za wzorcowe przykłady klasycznego piękna. Jedną z nich był „ulubieniec” rzymskiego cesarza Hadriana (ok. 76–138 n.e.), Antinous (ok. 111–130 n.e.), który według przekazów był kochankiem Hadriana i po wczesnej śmierci został zbóstwiony. W chwili śmierci Soane’a w 1837 roku Muzeum posiadało siedem dzieł przedstawiających Antinousa. Jednym z przykładów jest gipsowy odlew popiersia Antinousa jako Bachusa (eksponowany w Dome Area). Ta rzeźba jest odlewem słynnego Antinousa „Lansdowne”, który pierwotnie znajdował się w willi Hadriana w Tivoli, niedaleko Rzymu. Muzeum posiada także trzy odlewy okrągłego reliefu z Łuku Konstantyna (eksponowane w Dome Area, Drawing Office i na klatce schodowej). Relief, znany jako „Trajan wyruszający na polowanie”, w rzeczywistości przedstawia Hadriana i jego podróżną świtę, w tym Antinousa.

Istnienie wielu przykładów Antinousa w zbiorach Soane’a ilustruje jego znaczenie w XIX-wiecznych kolekcjach antyków. Obecność tych obiektów pozwala wnioskować, że istniała przynajmniej pewna tolerancja dla eksponowania postaci queerowych. Jednym z możliwych powodów jest włączenie Antinousa do dzieła malarza Williama Hogartha The Analysis of Beauty (1753), książki opisującej teorie piękna artysty. Postacie wspomniane w tym tekście, takie jak Antinous, można zobaczyć w całej kolekcji Soane’a, a także były one egzemplifikacją estetycznego ideału starożytnego świata. Można też przypuszczać, że ze względu na edukacyjny charakter zbiorów Soane’a, być może tak długo, jak prezentacja queerowego wizerunku była naukowo uzasadniona, mogła być społecznie akceptowana.

Słowa Roxy Glad

Tak jak odlew Antinousa „Lansdowne”, marmurowe popiersie Polideukesa w zbiorach Soane’a (eksponowane w Komorze Grobowej) upamiętnia związek homoseksualny ze starożytnego świata. Relacje seksualne między zamożnym, starszym Grekiem (erastes) a młodym mężczyzną (eromenos) były szeroko przedstawiane w sztuce i literaturze klasycznej i stanowiły ważny element wychowania młodszych mężczyzn w sztuce i społeczeństwie w hierarchicznej kulturze starożytnej Grecji. Polideukes (w literaturze czasem nazywany Polluksem) uważany był za młodego kochanka, czyli eromenosa, Herodesa Attyka (101–177 n.e.), greckiego polityka, który był rzymskim senatorem i konsulem w 143 roku n.e. Niewiele wiadomo o ich związku, ale gdy Polideukes zmarł, podobno Herodes był zdruzgotany. W żałobie Herodes zlecił powstanie dzieł sztuki przedstawiających bohaterskie wizerunki młodzieńca i zorganizował pamiątkowe igrzyska w swojej posiadłości w Kefisji (na północ od Aten). Choć publiczność nigdy nie zaakceptowała Polideukesa jako bóstwa, na co być może liczył Herodes po sukcesie Hadriana z Antinousem, jego zamówienia były tak liczne, że do dziś przetrwało kilka popiersi młodzieńca.

Dowody na związki erastes-eromenos w historii klasycznej przyczyniają się do historii queerowej, rzucając światło na to, jak były postrzegane w społeczeństwie. Chociaż niektóre źródła pierwotne wskazują, że eromenos odczuwał przyjemność i przywiązanie, brakuje znaczących relacji z jego perspektywy. Jako część zbiorów Soane’a popiersie Polideukesa oferuje spojrzenie na międzyludzkie…