Tolia Astakhishvili

z Zurabem Astakhishvilim, Aurelem, Ştefanem Bertalanem, Kaucyilą Brooke, Veronicą Brovall, Günterem Brusem, Elene Chantladze, Jamesem Ensorem, Nan Goldin, Yaryną Fedoriv, Irmą Gubeladze, Ullem Hohnem, Paulem Joostensem, Louise Lawler, Charlotte Moorman & Nam Junem Paikiem, Dylanem Peircem, Pablem Picassou, Charlotte Posenenske, Jamesem Richardsem, Ireną Rosc, Medardem Rossem, Dieterem Rothem, Maką Sanadze, Heimo Zobernigem i innymi. Kuratorki: Fatima Hellberg i Manuela Ammer. Podążając za powracającym motywem w twórczości Tolii Astakhishvili, pierwsza muzealna wystawa indywidualna artystki bierze za punkt wyjścia „figurę dziecka”. W tym kontekście dziecko symbolizuje istotę o wielkiej autonomii duchowej i twórczej, która jednocześnie jest silnie zależna od innych ludzi. Koncepcja ta służy jako ćwiczenie wyobraźni, które bada potencjał i granice empatii – wychodząc od wspólnego doświadczenia, że wszyscy byliśmy kiedyś dziećmi. W odniesieniu do środowiska przestrzennego, skali i niestabilności, figura dziecka ucieleśnia stan bycia, w którym niewidzialność często jest doświadczana z całą surowością. W związku z tym Tolia Astakhishvili w tej wystawie skupia swoją uwagę na samym doświadczeniu sztuki, które rozwija się poprzez ruch i dotyk i świadomie odbiega od konwencji muzealnej prezentacji. Idea „pierwszego spotkania”, tak jak dzieci doświadczają go podczas pierwszego zetknięcia się z jakimś zjawiskiem, stanowi klucz do nowego sposobu doświadczania. Tolia Astakhishvili (* 1974, Tbilisi, Gruzja) mieszka i pracuje w Berlinie i Tbilisi. Do jej najnowszych wystaw indywidualnych należą to love and devour w Nicoletta Fiorucci Foundation Wenecja (2025), between father and mother w SculptureCenter, Nowy Jork (2024), The First Finger (chapter II) w Haus am Waldsee, Berlin (2023) oraz The First Finger w Bonner Kunstverein, Bonn (2023). Jej prace były prezentowane na licznych wystawach grupowych, ostatnio w MoMA PS1, Nowy Jork (2025), w Fondation Pernod Ricard, Paryż (2025) oraz w Museo de Arte Contemporáneo de Roma, Rzym (2024). Umożliwione dzięki hojnemu wsparciu Roberta de Corainville.