Lap-See Lam

W sztuce Lap-See Lam architektura diaspory staje się miejscem nawiedzenia: migoczące przestrzenie i postacie między obecnością a zatarciem, symulacją a pamięcią. Za pomocą skanów 3D, animacji, rzeźb i instalacji artystka bada, w jaki sposób tożsamość kulturowa jest mediowana przez reprodukcje, mity i przesunięcia przestrzenne. Powracający motyw chińskiej restauracji, często pojawiający się jako cyfrowa rekonstrukcja na podstawie skanów nieistniejących już wnętrz, oznacza mniej rzeczywiste miejsce niż naczynie nawiedzane przez skondensowane historie migracji, pracy i tęsknoty. Lap-See Lam, jak te przestrzenie trwają jako niestabilne, podatne na błędy archiwa: jako prowizoryczne pojemniki na afekty, dziedzictwo i reprezentację.

Praktyka Lap-See Lam łączy przeciwieństwa: precyzję technologiczną i historyczne pęknięcia, przyszłość i upiorność. Jej cyfrowo zrealizowane środowiska nie oferują jasnych rozwiązań; symulują stratę jako taką i uwidaczniają luki między pamięcią, historią a ich cyfrowymi śladami. W tych wirtualnych architekturach błądzą głosy, krążą awatary, migoczą powierzchnie, wskazując tym samym na granice przekładu kulturowego, jak i zapisu technologicznego. Sztuka Lap-See Lam nie przedstawia stałych współrzędnych tożsamości czy przynależności, lecz otwiera przestrzeń, w której diaspora jest żywa jako ciągły stan, kształtowany przez powtórzenia, zniekształcenia i pracę ponownego składania.

Przy wsparciu Swedish Arts Grants Committee