Lili Dujourie

Twórczość artystyczna Lili Dujourie nieustannie ewoluuje od późnych lat 60. XX wieku, badając relacje między obrazem, materiałem a percepcją. Odniesienia do tradycji historii sztuki, literatury i pamięci kulturowej pojawiają się jako przekształcone fragmenty, raczej osadzone w materiale niż jawnie przedstawione. Zaczynając od obiektów, które reagowały na odpersonalizowany język sztuki minimalistycznej i konceptualnej, jej wczesne prace wprowadziły kwestie intymności i subiektywności do ścisłych słowników formalnych. To początkowe napięcie położyło fundament pod twórczość, która nieustannie przekracza granice specyficzne dla mediów.

W latach 70. i 80. Dujourie zajmowała się fotografią i wideo, koncentrując się na dynamicznych aspektach czasowych tych mediów – w szczególności na wzajemnym oddziaływaniu ruchu i bezruchu. Powstałe prace badały również kwestie płci, tożsamości i reprezentacji. Od lat 80. coraz częściej powracała do form trójwymiarowych i rozwinęła własny, unikalny język rzeźbiarski, oparty na wykorzystaniu materiałów takich jak aksamit, marmur, gips i metal. Prace te kontynuują i przestrzennie rozwijają temporalne i percepcyjne zainteresowania jej wcześniejszej praktyki. Drapowane tkaniny, zasłonięte objętości i fragmentaryczne struktury aranżują negocjacje między miękkością a sztywnością, ukrywaniem a odkrywaniem. Motyw fałdy staje się centralny – nie jako czysto formalny gest, ale jako sposób na utrzymanie sprzecznych stanów razem, bez ich rozwiązywania.