Mary Helena Clark

Precyzyjne aranżacje obrazowo-dźwiękowe Mary Heleny Clark postrzegają kino mniej jako medium narracyjne, a bardziej jako pole do eksperymentalnego badania percepcji. W filmach, wideo i instalacjach – jej spektrum rozciąga się od filmu 16mm, poprzez formaty cyfrowe i znalezione materiały filmowe, aż po animację 3D – wykorzystuje kolaż jako zasadę strukturalną. W rezultacie jej filmy posługują się senną – asocjacyjną i epizodyczną – składnią.

Centralnym elementem twórczości Clark jest rekonfiguracja relacji między obrazem, dźwiękiem a ciałem ludzkim i zwierzęcym. Jej pejzaże dźwiękowe nie mają wyraźnego początku ani końca i wprowadzają widza w rozszerzoną teraźniejszość. W ten sposób ciała i obiekty, głosy i powierzchnie wchodzą w nową relację. Ta destabilizacja znanych kategorii rozciąga się również na twórczość rzeźbiarską Clark. Poprzez reinterpretację funkcji znalezionych obiektów tworzy hybrydowe formy, które wywołują mimikę, wrażliwość i afekt: butla tlenowa wzmacnia głos, zmotoryzowany zamek wydaje się chodzić, podczas gdy stalowe zbiorniki motocyklowe emitują ciepło zbliżone do ludzkiej gorączki. Pozornie martwe obiekty zyskują w ten sposób właściwości fizyczne, zacierając granice między ożywionym a nieożywionym, technicznym a organicznym.