Sammy Baloji

"Fotografia trafiła do Konga, a ogólnie do Afryki, poprzez wyprawy kolonialne i znacząco przyczyniła się do stworzenia obrazu 'innego', dzikusa lub obcego... Zastanawiam się: Jak ja, jako Afrykanin czy Kongijczyk, mogę stworzyć nową narrację za pomocą tego samego medium?" (Sammy Baloji)

Sammy Baloji dorastał w prowincji Katanga w Demokratycznej Republice Konga (DRK), regionie naznaczonym eksploatacją ludzi i natury, szczególnie poprzez górnictwo. Wykorzystuje archiwa fotograficzne, aby zakwestionować tę historię i udokumentować złożone dziedzictwo kolonializmu. W fotografiach, filmach, instalacjach i montażach archiwalnych artysta podkreśla, jak reżimy kolonialne nadal kształtują krajobrazy i światy wyobraźni. Materialność odgrywa kluczową rolę w tej eksploracji: miedź, uran, gatunki botaniczne i pozostałości przemysłowe wielokrotnie pojawiają się w jego twórczości jako nośniki transnarodowych historii, które łączą lokalne miejsca wydobycia z globalnymi cyklami konsumpcji i przemocy. Archiwum – centralny element w twórczości Balojiego – jest postrzegane jako narzędzie władzy, które zarówno tworzy, jak i wymazuje historię. Zestawiając dokumenty archiwalne z epoki kolonialnej, fotografie i obrazy naukowe z materiałem współczesnym, ujawnia wizualne i administracyjne reżimy, które uczyniły Kongo czytelnym dla rządów imperialnych.

Na wystawie w Secession jego prace otwierają napięty dialog między ornamentalnym językiem budynku a historiami eksploatacji, które weszły w jego słownictwo materialne i formalne. Zamiast traktować architekturę jako neutralne ramy, jest ona rozumiana jako przestrzeń, w której przecinają się produkcja kulturowa i kolonialne struktury gospodarcze.