Sidsel Meineche Hansen

Praktyka Sidsel Meineche Hansen rozwija się na styku technologii i klasy, traktując ciało jako miejsce kształtowane przez nakładające się na siebie systemy ekonomiczne i cyfrowe. W rzeźbach, animacjach CGI, filmach i instalacjach bada, w jaki sposób branże takie jak pornografia, farmacja i technologia produkują, regulują i komodyfikują ciała we współczesnym kapitalizmie. Centralnym punktem jej pracy jest eksploracja warunków, w jakich ciała są modelowane, wprowadzane do obiegu i konsumowane. Na poziomie materialnym jej instalacje często inscenizują napięcie między ręcznie wykonanym a przemysłowym. Elementy rzeźbiarskie – formy z włókna szklanego, drewniane figury złożone z wielu części, metalowe struktury – odzwierciedlają logikę masowej produkcji, jednocześnie balansując między prototypem a produktem, podmiotem a towarem. Równolegle ruchome obrazy i animacje rozszerzają te tematy w przestrzeń wirtualną, gdzie pytania o samostanowienie, sprawczość i reprezentację stają się coraz bardziej problematyczne.

Praca Hansen upiera się przy splocie pożądania i pracy. Niezależnie od tego, czy zajmuje się robotami seksualnymi, reżimami farmaceutycznymi, czy warunkami samej produkcji artystycznej – pokazuje, jak formy intymności są instrumentalizowane w ramach szerszych systemów eksploatacji. W ten sposób granice między człowiekiem a maszyną stają się coraz trudniejsze do utrzymania.