Droga Adriano… Adriena Šimotová & Meda Mládková

Kruche i intymne to przymiotniki, które najczęściej powtarzają się w ocenie twórczości Adrieny Šimotovej (1926–2014). Natychmiast jednak należy dodać, że ona sama była przede wszystkim odważna i niezłomna. Artystka, która rysowała nożem w papierze, nie mogła być tchórzliwa. Kobieta, która w wieku czterdziestu pięciu lat owdowiała i została sama z ledwie dwunastoletnim synem, musiała być silna.

Adriena Šimotová poznała Medę Mládkovą (1919–2022), czesko-amerykańską kolekcjonerkę, a później założycielkę Museum Kampa, pod koniec lat sześćdziesiątych. Kiedy Meda Mládková jesienią 1968 roku organizowała w Waszyngtonie, D.C., swoją pierwszą wystawę, poświęconą grafikom współczesnych czechosłowackich artystów, na zaproszenie wybrała jedną z suchorytów Adrieny. Później obie kobiety stały się bliskimi przyjaciółkami, które pozostawały w kontakcie pomimo ograniczeń podeszłego wieku i pogarszającego się zdrowia.

Wystawa Droga Adriano… odbywa się z okazji 100. rocznicy urodzin autorki, a jej rdzeniem jest kolekcja stworzona przez małżeństwo Mládków. Szczególnie cenne są kolaże tekstylne z lat siedemdziesiątych oraz o dekadę młodsze rysunki wycinane w warstwowym papierze węglowym. Chociaż Adriena Šimotová miała już kilka wystaw w Museum Kampa, niektóre eksponaty prawdopodobnie będą odkryciem nawet dla miłośników jej twórczości. Historyczną kolekcję Museum Kampa na wystawie uzupełniają wypożyczenia z publicznych i prywatnych kolekcji, które pokazują inne aspekty twórczości Šimotovej. Są to przede wszystkim jej obrazy z początku lat siedemdziesiątych, w których reagowała na chorobę i śmierć męża Jiříego Johna, lub jej szczytowy późny cykl Schoulení z lat 2009–2010.

Wystawa nie jest zamierzona jako kompleksowa retrospektywa, ale jako przypomnienie przyjaźni dwóch niezwykłych osobistości czeskiej kultury i celebracja radykalizmu i witalności twórczości Šimotovej. Jakkolwiek tematy pamięci i wrażliwości oraz ulotności ludzkiej egzystencji są wyraźnymi motywami jej twórczości, to, co jest wspólne wszystkim różnym aspektom jej dzieła, to przede wszystkim dążenie do tego, by się nie powtarzać i być maksymalnie autentycznym w swojej wypowiedzi o świecie.

Kurator: Jan Skřivánek