František Kupka – Mistrz Sztuki Światowej

Muzeum Kampa, założone przez wybitną Czeszkę pochodzenia amerykańskiego, kolekcjonerkę i mecenaskę Medę Mládkovą (ur. 1919), założycielkę Fundacji Jana i Medy Mládków, która prowadzi muzeum, należy do najczęściej odwiedzanych instytucji galerii w Pradze, do czego przyczynia się również obszerna kolekcja zgromadzona przez małżeństwo Mládków. Kolekcja jednego z najważniejszych abstrakcyjnych malarzy, Františka Kupki, należy do najważniejszych części zbiorów Muzeum Kampa. Meda Mládková prezentowała go na wystawach, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych Ameryki, gdzie poprzez jego twórczość starała się zwiększyć świadomość nie tylko o jego dziełach, ale także o czeskiej sztuce nowoczesnej w ogóle.

Kolekcja dzieł Františka Kupki (1871–1957), jednego z najważniejszych przedstawicieli sztuki światowej XX wieku, stanowi jeden z podstawowych filarów kolekcji Jana i Medy Mládków, m.in. bardzo dobrze obrazuje drogę Kupki do sztuki niefiguratywnej w pierwszych latach XX wieku. Do szeregu obrazów olejnych w kolekcji należą również studia rysunkowe, które w przypadku Kupki dokumentują przemyślaną drogę do ostatecznego dzieła.

Stała ekspozycja w siedmiu rozdziałach chronologicznie przedstawia twórczość Kupki od połowy lat dziewięćdziesiątych XIX wieku aż do dojrzałych dzieł z lat pięćdziesiątych XX wieku. Widz może śledzić poszczególne fazy skoncentrowanej analizy Kupki nad poszczególnymi środkami malarskimi – linią, płaszczyzną, wartościami świetlnymi i kolorem, w tym ważną fazę rozwoju Kupki, kiedy zdefiniował swoją koncepcję płaszczyzn barwnych, które umożliwiły mu rozwinięcie odmiennej formy budowania powierzchni obrazu. Ekspozycja, oprócz obrazów ze zbiorów Medy Mládkové, uzupełniona jest o kilka obrazów z publicznych i prywatnych kolekcji, zwłaszcza z lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku, czyli z okresu, na którym Meda w swoich działaniach kolekcjonerskich nie skupiała się tak bardzo. Wystawionych jest ponad siedemdziesiąt dzieł: obok skarbów z Muzeum Kampa (Amorfa – Ciepła chromatyka, 1912; Katedra, 1912–1913; Kształt żółci, 1919–1923) będzie można zobaczyć inne kluczowe dzieła (np. Biblioman, 1897, Zbiory Zamku Praskiego; Aparat destylacyjny, 1928, kolekcja prywatna; Plan Violet, 1954, kolekcja prywatna; itd.).