Labirynt: Pejzaż wewnętrznego błądzenia

Labirynt funkcjonuje jako metafora ludzkiego myślenia i drogi życiowej. Symbolizuje błądzenie, odwagę i przemianę, ale także odpowiedzialność za nasze czyny i słowa. Wejdź i zastanów się: co się stanie, gdy zamiast rozumu zacznie decydować strach – przed nieznanym, przed odmiennościami, przed niezrozumieniem?

Projekt Labirynt rozwija właśnie te pytania. Konfrontuje widza z jego postawami i prowadzi go do przemiany w krytycznie myślącego obserwatora. Wystawa dotyka kluczowych kwestii społecznych. Do tych głównych należą strach przed nieznanym i niepewnością, generalizacja i dehumanizacja, odpowiedzialność jednostki w nowoczesnym społeczeństwie czy siła słów i ich wpływ na ludzką godność.

Droga z labiryntu nie prowadzi przez proste odpowiedzi, lecz przez gotowość do słuchania, kwestionowania własnych pewników i przyjęcia odpowiedzialności za to, jak rozumiemy świat i innych ludzi.

Na wystawie prezentowane są dzieła kilku osobistości współczesnej czeskiej sceny artystycznej. Relief Ewolucja Vojtěcha Hrubanta tematyzuje ludzkie wędrowanie labiryntem własnych decyzji i kwestię konformizmu. Veronika Homolová stworzyła na wystawę ilustrację Mapa strachu, która konfrontuje widza z jego lękami i fobiami. Tereza Bartůňková jest autorką instalacji Źródło, która pracuje z ciemnością, lustrem i spotkaniem widza z samym sobą. Dzieła Growth Protocol i Naked Roots Dominika Styka odzwierciedlają wpływ środowiska na kształtowanie człowieka i zagrożenia dehumanizacji. Eva Koťátková w swojej Maszynie do przywracania empatii tworzy przestrzeń opieki, inkluzji i wzajemnego wsparcia. Obiekt Wspomnienie o procesji Evy Palčič zajmuje się kwestiami komunikacji, tradycji i ludzkiego połączenia w zsekularyzowanym społeczeństwie. Matouš Lipus jest autorem rzeźby Atlas, która symbolizuje ciężar odpowiedzialności i wagę ludzkich decyzji. Klára Samcová zaprezentuje prace tekstylne tematyzujące menstruację, role płciowe i społeczne oczekiwania związane z kobiecym doświadczeniem. Wystawę zamyka wideo Hedviki Hlaváčkové, która zastanawia się nad absurdalnością uporczywego trzymania się stereotypów płciowych i poprzez różne perspektywy kwestionuje sztywne szufladki męskości i kobiecości.