Willa Bílkova

Praska willa, według Bílka, miała wyrażać „życie jako pole pełne dojrzałych kłosów, dających pożywienie braciom na każdy dzień. Wiele kłosów związanych w snopy – kolumny. Niektóre z kolumn niedokończone, ponieważ niczego nie niosą”. Segmentowy rzut budynku można odczytać jako ślad kosy zbierającej zboże. Uderzający jest również kształt kolumn przypominających architekturę świątyń starożytnego Egiptu. Surowa cegła i grubo ciosany kamień zbliżają dzieło do natury i ludzkiej pracy. Nieregularnie ukształtowane wnętrze dominuje wysoka pracownia jako naturalne centrum pracy i duchowe budynku. Od 1963 roku Willa Bílkova jest zarządzana przez Galerię Miasta Pragi. W nowo otwartej stałej ekspozycji, umieszczonej w willi, prezentowane są, oprócz oryginalnego wyposażenia wnętrza, dzieła Bílka z jego szczytowego okresu twórczości.

W czerwcu 2022 roku, z okazji 150. rocznicy urodzin Františka Bílka (1872–1941), hradczańska Willa Bílkova ponownie została otwarta dla publiczności. Celem nowej stałej ekspozycji było usunięcie elementów zakłócających i nieoryginalnych oraz bardziej wrażliwe podejście do samych wnętrz. Obecnie sprawiają one wrażenie bardziej zamieszkałych, a dzieła artysty są w nich zainstalowane z uwzględnieniem ich duchowej istoty. W przeciwieństwie do domu w Chýnovie, gdzie można zobaczyć głównie późną twórczość artysty i jego prace na temat husycki, ekspozycja w praskiej willi prezentuje przede wszystkim wczesne dzieła rzeźbiarza, naładowane intensywnym mistycyzmem.

W dawnej przestronnej pracowni wystawione są ekscytujące monumentalne rzeźby i kompozycje figuralne charakteryzujące się organicznymi formami, wyrazistymi, wertykalizującymi sylwetkami i patetycznymi gestami. Przestrzeni dominują ciemno bejcowane figury Zdumienia (1907), Mojżesza (1904) i kolosalny projekt praskiego Pomnika Husa (1901). Najbardziej imponujące są prace Bílka w drewnie – materiale, który najbardziej odpowiadał jego naturze. Godna uwagi jest jednak również własna twórczość graficzna i ceramiczna artysty, uzupełniająca dzieła rzeźbiarskie rozmieszczone w przestrzeniach rodzinnej jadalni, pracowni Bílka i innych pomieszczeniach, w których tematycznie prezentowane są początkowe prace artysty, projekty pomników i portrety. Największe pomieszczenie na pierwszym piętrze domu jest poświęcone niezwykłemu modelowi Pomnika Žižki (1912–1925).