Interwencja wystawiennicza Jindra Viková: Kim jestem?

Ceramika jako medium artystyczne integruje podejścia rzeźbiarskie i malarskie, czyli formowanie i późniejsze wykończenie powierzchni. To właśnie zawsze bawiło Jindrę Vikovą w ceramice. Co więcej, intermedialność odpowiada jej otwartemu podejściu do ceramiki – nieustannie integrowała inne materiały i prowadziła eksperymenty technologiczne. To właśnie jej niekonwencjonalne podejście, wykraczające poza wąskie ramy dyscyplinarne, przyniosło artystce międzynarodową uwagę, potwierdzoną licznymi nagrodami na światowych wystawach konkursowych i sympozjach. Tylko pozornie na marginesie lub w cieniu obiektów ceramicznych, nieustannie powstawały intymne i obsesyjne rysunki Jindry Vikovej, którym ta wystawa jest przede wszystkim poświęcona. Rysunki Jindry Vikovej nie pełnią jedynie roli zapisów pomysłów czy studiów do prac trójwymiarowych, ale są to prawdziwie autonomiczne dzieła sztuki, które ostatecznie mają taką samą ważność i znaczenie. Wykorzystują wszystkie specyficzne zalety, jakie rysunek z natury posiada – na przykład szybkość wykonania i niskie wymagania materiałowe. Papier odpowiedni do rysowania otacza nas w różnych formach i postaciach prawie wszędzie.

Dowodzą tego rysunki Jindry Vikovej na „torbach na rzyganie” wyciągniętych z kieszeni siedzenia w trakcie lotu, czy papier firmowy międzynarodowego stowarzyszenia ceramicznego rozdawany delegatom konferencji, w której właśnie uczestniczyła. Rysowanie wypełnia długą chwilę, jeśli chcesz, nudę, podczas długiego lotu międzykontynentalnego lub podczas monotonnych przemówień konferencyjnych. Rysujesz, co najwyraźniej dotyczy również Jindry Vikovej, kiedy nie wiesz, co zrobić z rękami. Rysujesz, rysujesz i rysujesz. Pouczeni teorią i praktyką surrealistów, w przypadku tych rysunków możemy mówić o rysunkach półautomatycznych, czyli tworach tylko częściowo kontrolowanych świadomością lub spełniających początkową intencję artystki. Podświadomość wypłukuje nieoczekiwane, prowokacyjne, często otwarcie erotyczne konstelacje, z pewnością mile widziany kąsek dla psychoanalityka głębinowego. Nawet bez tego wyposażenia można stwierdzić, że właśnie te rysunki wpuszczają widzów do głowy i świata emocjonalnego autorki. Po tym doświadczeniu możemy pomóc Jindrze Vikovej odpowiedzieć na pytanie tytułowe: „Kim jestem?” Albo po prostu cieszyć się brawurą jej rysunku, co nie jest mało.

Interwencja wystawiennicza odbywa się w ramach obchodów znaczącego jubileuszu życia artystki. Równolegle ukazuje się staraniem brneńskiego wydawnictwa Stará pošta wspomnieniowa książka Jindra Viková: Kim jestem? Książkę można kupić w sklepie galeryjnym na parterze Pražákův palác.