Impresjonizm

Wystawa, obejmująca około 70 eksponatów – obrazów i rzeźb – przybliża znaczącą kolekcję dzieł impresjonizmu w Hamburger Kunsthalle, aby ukazać ją w szerszym kontekście globalnym. Na tle odradzających się nacjonalizmów pojawia się pytanie, czy dziś nadal sensowne jest dzielenie impresjonizmu na kategorie narodowe – a jeśli tak, to co z tego wynika dla naszego myślenia i odczuwania.

Kierunek stylistyczny impresjonizmu jest zazwyczaj synonimem Francji: artystów takich jak Édouard Manet, Claude Monet czy Auguste Renoir, urokliwych, jasnych i kolorowych dzieł, często przedstawiających sceny plenerowe, lub seryjnego badania stogów siana, fasad kościelnych i stawów z liliami wodnymi w grze różnych nastrojów świetlnych o różnych porach dnia lub roku. Że połączenie ›impresjonizm i Francja‹ w tej wyłączności nie ma zastosowania, pokazuje już pobieżne spojrzenie na inne kraje, w których impresjonizm, choć z opóźnieniem czasowym, rozwijał się całkowicie samodzielnie. W Niemczech do impresjonizmu zalicza się m.in. znane i już za życia tak nazywane „Trzej Królowie” Lovisa Corintha, Maxa Liebermanna i Maxa Slevogta. Już współczesne głosy krytyki sztuki postrzegały ruch przynajmniej jako zjawisko europejskie.

Podczas gdy impresjonizm w swoim kraju narodzin, we Francji, stracił na znaczeniu najpóźniej z początkiem pierwszej wojny światowej, w Niemczech, szczególnie w ramach akademii, nurty impresjonistyczne sięgały daleko w lata dwudzieste XX wieku. Jednocześnie czołowi dyrektorzy muzeów, tacy jak Fritz Wichert (Kunsthalle Mannheim), Hugo von Tschudi (Nationalgalerie Berlin i Neue Pinakothek München), Gustav Pauli (Kunsthalle Bremen i Hamburger Kunsthalle) oraz Alfred Lichtwark (Hamburger Kunsthalle), opowiadali się za tym malarstwem, które dzięki temu znalazło swoje miejsce w kolekcjach publicznych.

Nowa prezentacja dzieł impresjonizmu ukazuje zarówno różnice między niemieckimi i francuskimi przedstawicielami, jak i ich podobieństwa. Należy również zadać pytanie, jakimi tematami zajmowali się malarze po prawej i lewej stronie Renu, skąd pochodziły ich główne impulsy i jakie wzajemne oddziaływania są wizualnie i historycznie dostrzegalne. Jako grupy tematyczne w ramach wystawy służą rozdziały „Portret”, „Pejzaż”, „Zainscenizowana figura”, „Miasto i czas wolny” oraz „Martwa natura”.

„Spotkania niemiecko-francuskie” są pomyślane jako integralna część zwiedzania kolekcji w Hamburger Kunsthalle. Dzięki nowemu, atrakcyjnemu projektowi pięć centralnych sal na górnym piętrze Galerii Lichtwarka łączy się jednocześnie w jedną tematyczną przestrzeń, zapraszając w ten sposób do spędzania czasu i oglądania.

Wystawie towarzyszy bogato ilustrowana publikacja. Włączenie nowej prezentacji do aplikacji Hamburger Kunsthalle – również z krótkimi klipami wideo do poszczególnych dzieł lub par dzieł – przenosi temat również w przestrzeń cyfrową. Dwujęzyczność aplikacji i publikowanie jej treści na stronie internetowej zapewnia ogólną, ponadregionalną dostępność i bezpośrednio włącza wszystkich zainteresowanych w dyskusję.

Pierwotny czas trwania: 29.10.21 do 01.01.2025, przedłużony do 11.01.2026, przedłużony do 31.05.2026, przedłużony do 14.11.2027